خارش، گاز گرفتن پوست، مشاهده کک و وجود ذرات سیاه شبیه فلفل بین موها از نشانه‌های مهم هستند. شانه مخصوص کک به پیدا کردن کک و مدفوع آن کمک می‌کند.

ممکن است کک‌های روی حیوان سریع کنترل شوند، اما مراحل مختلف چرخه کک در محیط باقی بمانند. درمان حیوان، محیط و پیشگیری از آلودگی مجدد باید هم‌زمان انجام شوند.

بهتر است با دستکش و موچین نوک‌باریک یا ابزار مخصوص، کنه را از نزدیک پوست گرفته و با فشار ثابت بیرون بکشید. کنه را با انگشت له نکنید.

اگر کنه‌های متعدد وجود دارند، کنه کامل خارج نشده یا سگ بعداً دچار تب، بی‌حالی، ضعف، لنگش یا علائم غیرعادی شد، ارزیابی دامپزشکی توصیه می‌شود.

بسته به نوع جرب، خارش، قرمزی، پوسته، دلمه و ریزش مو دیده می‌شود. سارکوپتیک معمولاً خارش بسیار شدید ایجاد می‌کند، در حالی که دمودکس موضعی ممکن است خارش کمی داشته باشد.

جرب سارکوپتیک می‌تواند در افراد در تماس ضایعات خارش‌دار موقت ایجاد کند. دمودکس سگ معمولاً به عنوان بیماری قابل انتقال به انسان شناخته نمی‌شود.

برخی پروتکل‌های دامپزشکی از داروهای این خانواده استفاده می‌کنند، اما ایورمکتین در دوز نامناسب و در سگ‌های حساس می‌تواند سمی باشد. مصرف خودسرانه توصیه نمی‌شود.

دمودیکوز معمول سگ مانند جرب سارکوپتیک یک بیماری مسری محسوب نمی‌شود. افزایش غیرطبیعی مایت‌های دمودکس با عوامل ایمنی و در بعضی سگ‌های بالغ با بیماری زمینه‌ای ارتباط دارد.

استفاده منظم از محصول دامپزشکی متناسب با سن، وزن و شرایط سگ، بررسی بدن پس از حضور در محیط بیرون و کنترل محیط از اصول اصلی پیشگیری هستند.